Vandaag de laatste dag op de afdeling. Eerlijk gezegd ben ik best moe van het vroege opstaan 5.15 uur 6 dagen in de week. Ik neem dan ook mijn woorden terug over het tempo van de sisters ‘s morgens tijdens het verzorgen. Ik heb mij ook aangepast aan het tempo, de temperatuur is hoger inmiddels en het vroege opstaan gaat je niet in de koude kleren zitten. Groot respect heb ik voor de sisters en brother , zij doen dit al jaren en nog nooit heb ik ze horen klagen. De afdeling is eigenlijk meer een shockroom dan een ICU heb ik nu een beetje door. Het ene moment zit je thee te drinken en als je dan terugkomt zijn er weer 2 opnames. De sisters zijn zeer bedreven in dit soort opvang. Als dit eenmaal gebeurd is dan wordt er niet veel meer naar omgekeken vind ik zelf. De lessen moeten tussen het werk door gegeven worden, ik voel me dan gewoon schuldig. Daarom heb ik veel meegeholpen met de verzorging en opvang van patiënten en daarbij zoveel mogelijk voorgedaan en verteld hoe ik het gewend ben en volgens welke voorschriften ik werk. Wat zij nodig hebben is een omloop (supervisor) die meehelpt waar nodig en ondersteund bij vragen e.d. Daarnaast zou een secretaresse ook 50% werk uit handen kunnen nemen. En dan natuurlijk het materiaal, een schoonmaker en iemand die de was opvouwen ( dat moeten zij ook zelf doen.) Het laat mij wederom zien hoe goed wij het hebben in het AMC.

In de thee kamer waar ook gegeten wordt en sociale momenten zijn is nogal kaal, er hangt niets aan de muur dus, heb ik, in overleg met de hoofdzuster, een spiegel gekocht , ze waren zo dankbaar! Zelf moest ik ook meekomen en er werd mij officieel door het team een beeldje en pak mango juice…! ( heerlijk!) overhandigd. De mobieltjes werden tevoorschijn gehaald en ik moest met iedereen op de foto, daar krijgen ze maar geen genoeg van en ik vind het leuk, Ik heb toch al het gevoel Maxima te zijn want zelfs de boodschappen worden voor me gedragen en omdat ik nu de enige blanke ben in dit gedeelte van India wordt er voor me gebogen. Namasta!

Deze reis heeft me niet 1, maar wel 10 ervaringen opgeleverd! Het klinkt soft maar, het team is hartverwarmend, je wordt hier echt als gast ontvangen ( Marcus je hebt niets te veel gezegd)

De cultuur verschillen binnen het ziekenhuis heb ik nu met eigen ogen gezien, wij worden te soft gevonden en ik vind hun te hardhandig. Omgang met bezoek is ook niet te vergelijken met onze cultuur; misschien moeten wij daar iets van overnemen maar, zeker niet alles . Maar dat is mijn mening.

Morgen nog naar een festival , het is festival tijd.

Elke ochtend op weg naar het ziekenhuis kom ik langs een plek waar In drie weken een tempel neergezet voor ( zoals ik nu begrijp) het festival, Van dikke bamboe stokken wordt een geraamte gemaakt,omwikkelt met plastic en beplakt met afbeeldingen van goden. Jammer, ik heb er geen foto’s van het proces. De drie weken zijn snel omgegaan het is begonnen met Floris Nightingale celebration, tussendoor werken, naar de kust en morgen eindig ik met een festival wat duurt tot laat in de avond. De dag erna, met de trein naar Calcutta en ’s avonds naar Dubai , waar ik mijn man ga ontmoeten! Wat geweldig allemaal . Jullie bedankt voor de leuke en lieve reacties op mijn weblog ( èèn van die 10 ervaringen!! )

Ik moet mijn dongel hier inleveren en heb dus helaas geen internet verbinding in Dubai.

Ik wil iedereen bedanken die dit voor mij mogelijk hebben gemaakt. !!!!

Ik hoop echt voor Sandra en Hans ( zijn uitgeloot) dat er een vervolg komt zodat ook zij dit kunnen meemaken.

Tot gauw in het vertrouwde AMC en bij mijn familie!

Het eten is hier heerlijk maar een bord boerenkool met worst…………….

Veel liefs en groeten Tineke