bye bye Rourkela

Vandaag de laatste dag op de afdeling. Eerlijk gezegd ben ik best moe van het vroege opstaan 5.15 uur 6 dagen in de week. Ik neem dan ook mijn woorden terug over het tempo van de sisters ‘s morgens tijdens het verzorgen. Ik heb mij ook aangepast aan het tempo, de temperatuur is hoger inmiddels en het vroege opstaan gaat je niet in de koude kleren zitten. Groot respect heb ik voor de sisters en brother , zij doen dit al jaren en nog nooit heb ik ze horen klagen. De afdeling is eigenlijk meer een shockroom dan een ICU heb ik nu een beetje door. Het ene moment zit je thee te drinken en als je dan terugkomt zijn er weer 2 opnames. De sisters zijn zeer bedreven in dit soort opvang. Als dit eenmaal gebeurd is dan wordt er niet veel meer naar omgekeken vind ik zelf. De lessen moeten tussen het werk door gegeven worden, ik voel me dan gewoon schuldig. Daarom heb ik veel meegeholpen met de verzorging en opvang van patiënten en daarbij zoveel mogelijk voorgedaan en verteld hoe ik het gewend ben en volgens welke voorschriften ik werk. Wat zij nodig hebben is een omloop (supervisor) die meehelpt waar nodig en ondersteund bij vragen e.d. Daarnaast zou een secretaresse ook 50% werk uit handen kunnen nemen. En dan natuurlijk het materiaal, een schoonmaker en iemand die de was opvouwen ( dat moeten zij ook zelf doen.) Het laat mij wederom zien hoe goed wij het hebben in het AMC.

In de thee kamer waar ook gegeten wordt en sociale momenten zijn is nogal kaal, er hangt niets aan de muur dus, heb ik, in overleg met de hoofdzuster, een spiegel gekocht , ze waren zo dankbaar! Zelf moest ik ook meekomen en er werd mij officieel door het team een beeldje en pak mango juice…! ( heerlijk!) overhandigd. De mobieltjes werden tevoorschijn gehaald en ik moest met iedereen op de foto, daar krijgen ze maar geen genoeg van en ik vind het leuk, Ik heb toch al het gevoel Maxima te zijn want zelfs de boodschappen worden voor me gedragen en omdat ik nu de enige blanke ben in dit gedeelte van India wordt er voor me gebogen. Namasta!

Deze reis heeft me niet 1, maar wel 10 ervaringen opgeleverd! Het klinkt soft maar, het team is hartverwarmend, je wordt hier echt als gast ontvangen ( Marcus je hebt niets te veel gezegd)

De cultuur verschillen binnen het ziekenhuis heb ik nu met eigen ogen gezien, wij worden te soft gevonden en ik vind hun te hardhandig. Omgang met bezoek is ook niet te vergelijken met onze cultuur; misschien moeten wij daar iets van overnemen maar, zeker niet alles . Maar dat is mijn mening.

Morgen nog naar een festival , het is festival tijd.

Elke ochtend op weg naar het ziekenhuis kom ik langs een plek waar In drie weken een tempel neergezet voor ( zoals ik nu begrijp) het festival, Van dikke bamboe stokken wordt een geraamte gemaakt,omwikkelt met plastic en beplakt met afbeeldingen van goden. Jammer, ik heb er geen foto’s van het proces. De drie weken zijn snel omgegaan het is begonnen met Floris Nightingale celebration, tussendoor werken, naar de kust en morgen eindig ik met een festival wat duurt tot laat in de avond. De dag erna, met de trein naar Calcutta en ’s avonds naar Dubai , waar ik mijn man ga ontmoeten! Wat geweldig allemaal . Jullie bedankt voor de leuke en lieve reacties op mijn weblog ( èèn van die 10 ervaringen!! )

Ik moet mijn dongel hier inleveren en heb dus helaas geen internet verbinding in Dubai.

Ik wil iedereen bedanken die dit voor mij mogelijk hebben gemaakt. !!!!

Ik hoop echt voor Sandra en Hans ( zijn uitgeloot) dat er een vervolg komt zodat ook zij dit kunnen meemaken.

Tot gauw in het vertrouwde AMC en bij mijn familie!

Het eten is hier heerlijk maar een bord boerenkool met worst…………….

Veel liefs en groeten Tineke

Puri

Na een reis van 10 uur eindelijk aangekomen in Puri. Wat een gebeuren zeg, leuk om te zien hoe de mensen hun bed opmaken en dan gaan “slapen”. De airconditioning stond maximaal en het was ijskoud, een snurkende man boven mij . Ik hiel het haakje van zijn bed in de gaten want volgens mij stond die op scherp, was n.l niet in helemaal in het gat geklonken. Met z’n zessen in een coupè. Wel m’n zijden slaapzak gebruikt ( goede tip).

De taxi stond al te wachten om ons naar het hotel te brengen maar ook om 2 dagen onze chauffeur te zijn . Redelijk brak aangekomen zijn we met de taxi naar het hotel gereden . Tim en Presant sliepen op èèn kamer ( om de kosten t e drukken) , mijn kamer was goed behalve, het laken daar zaten de verse kerrie vlekken in nog in. Verder wordt er geen toilet papier gebruikt en niet uitgelegd hoe het dan moet. Wel eens geprobeerd met een bekertje water??Probleem! Op zoek naar toilet papier ; in de hele omgeving niet te vinden. Gelukkig….. Tim heeft een voorraadje !

We hebben een boottocht gemaakt van 3 uur , heerlijk weer om op het water te zijn en dan ook nog dolfijnen te zien. We vervolgen onze reis per taxi door smalle straten en er is veel te zien onderweg.

’s Avonds met Presant naar de zee geweest, hoge golven. Wat een drukte hier tot laat in de avond echt niet normaal. Er lopen koeien, honden en Kamelen! op het strand. Winkelen is ook gezellig ,in het donker, met al het verkeer dat toetert, opzij springen en slalom lopen , weinig gezien van de winkels. Erg rommelig , stoffig, lawaaiig warm en druk. In een zijweggetje naar het strand opeens, veel vuur en een stank! Wat is dat mag ik even kijken? Lijverbrandingen , 6 mensen werden verbrand vlak naast winkels en eethuisjes. Helaas geen foto’s ‘t is wel op mijn netvlies gebleven. Kortom r en weer bijzonder om mee te maken. Laat op de avond toch nog naar een Tempel in de stad, we moesten wel bij Presant blijven lopen want je raakt elkaar zo kwijt. Met 2 jongens mee ( Presant geregeld), via donkere gangen met aan weerskanten hokjes waar geluid te horen was van mensen , TV enz. Geen deuren en langs waslijnen kwamen we op het dakterras. Van daaruit konden we de tempel goed bekijken. Plotseling een hele stoet mensen achterelkaar die zongen. Een aantal mannen droegen een overledene boven hun hoofd om weg te brengen naar de verbrandingsplaats. Om 22 uur in de avond. Wat gebeurd hier toch allemaal………?!

Volgende dag had Presant al een programma opgesteld, echter de ZOO is dicht op maandag. Dan Tempels bezoeken , allemaal heel indrukwekkend ook, als je niet gelovig bent zoals ik dan raak je toch geboeid door de muziek, geur van wierrook en de mensen die komen bidden. Rebecca ik heb de suntempel gezien hoor, , zeer indrukwekkend en goed onderhouden.

Ook nog een shopping mall bezoek, dat was een verademing om in de airco te lopen en winkels te zien die niet stoffig zijn en waar je rustig kunt kijken naar echt mooie kleding e.d. Alleen een potje nagellak gekocht ( Jan je gelooft me vast niet )want ja in die slippers op de afdeling…………

Om toch een beetje uit te rusten gingen we naar Mayfair hotel, konden we gelijk de laptop e.d. opladen. Chique gebeuren en ze hebben wijn! Heerlijk om weer in zo een locatie te verblijven.

Dan weer terug met de nachttrein, om 8 uur gearriveerd in het pension , om 14 uur weer naar de afdeling. Toch nog wat kunnen doen en kunnen uitleggen’s Avonds de scoringslist doorgenomen met Tim, lichte avondmaaltijd, skypen met Jan en de kinderen , wat vliegen doodgeslagen (malaria seizoen) en toen vond ik het wel welletjes! Zeer turbulente dagen maar ik had het niet willen missen. Groeten Tineke

interview

Hoi allen, wat een leuke reacties van jullie ! Voor de anderen die hier geweest zijn , zij krijgen de groeten van het team hier. Jullie zijn nog niet vergeten. Ook zie ik de richtlijnen die gemaakt zijn door jullie, aan het raam bij elke kamer hangen.

Gisteravond zijn we , zonder te vragen aan onze begeleider , toch naar een restaurant geweest. Het adres gekregen van een arts op de afdeling. Je kunt er n.l. bier en wijn drinken!. Het is het eerste wijntje in 2 weken.

Ja vandaag was een rare dag. Om 6 uur begonnen op de afdeling en wat trof ik daar aan in een bed, Mieren!! De pat is comateus en merkt het gelukkig niet. Zuster er bij gehaald, die verblikt of verbloost niet en slaat ze van het laken. De patient van gisteren trof ik weer aan in dezelfde situatie. Ik sta hier met mijn handen in het haar, waar moet ik beginnen. Gelukkig, of toch niet, werden we om 9.15 uur opgehaald voor het interview. Met de direkteur mee naar de studio. Mijn debuut in de studio:

Eerst oefenen, lijkt toch aardig te gaan met mijn engels. In de studio zitten we naast elkaar. De direkteur gaat on s interviewen en waarachter het gaat beter, ik sta versteld van mezelf. Blijkt de camera nog niet te draaien!. De spanning en de hitte van de lampen worden voelbaar! Dan gaat het echte werk beginnen . Tim als eerste , gaat prima ook als is het zijn eerste keer. Ja, dan de vragen voor mij. Opeens heel andere vragen, ander woordgebruik en dan, blokkeer ik toch enigszins. De film wordt stilgezet (gelukkig niet live) en we gaan weer verder . Er wordt gevraagd wat ik hier nu van geleerd heb en meeneem naar Nederland. Dan begin ik te haperen en krijg het nog warmer, wat moet ik hier op zeggen. Toch iets weten te bedenken goddank!!!! Kunt nog iets tegen de bevolking van Indie zeggen? Natuurlijk ook dat nog! De direkteur is tevreden , ik minder, vooral toen ze het vol trots terug lieten zien, Jakkes wat vreselijk . We zullen elk nog een DVD hiervan krijgen, thank you!

Nog even de afdeling opgegaan om thee te drinken, Tim gaf nog een les aan de studenten , zelf was ik te moe en ben een rondje om het ziekenhuis gaan lopen. Daarna luch en naar het guest house want, om 7 uur gaan we met de trein naar Puri. Ben benieuwd.

Groet, Tineke

akkefietje

Akkefietje

Vanmorgen om 6 .30 uur begonnen , het was al licht en de riksja man heeft mij gebracht. Tim wordt om 8 uur gehaald. De sisters waren verrast mij te zien en vonden het leuk dat ik er al zo vroeg was. (Zou je niet verwachten hé)

De handover was al geweest, jammer. Even zien hoe de wasbeurt gaat. Kom ik op de afdeling zie een jongen (malaria pat.) zeer oncomfortabel in bed liggen. Hij heeft koorts werd gezegd. Tachypnoe, moeizame beademing en onrustig. Volgende patient lag in de urine , het bed was werkelijk drijfnat. Zo had ik de patiënten nog niet aangetroffen dat is omdat ik later begon. Gevraagd aan de IC arts of de onrustige pat. ook paracetamol krijgt en morfine . Goed idee , er werd direkt op geanticipeerd. Voorgesteld om ook de ventilator boven het bed aan te zetten en de pat. te gaan koelen en RECHTOP te zetten. Goed idee. Ongelooflijk dat het allemaal zo simpel kan zijn. Het wassen gaat zo traaaag niet te geloven. Ik kon het niet meer aanzien en ging aan de slag.(Ik erger me aan het getuttel). Hup, een beetje tempo. Ik heb nota bene een paar dagen daarvoor nog gezegd dat o.a het bed droog moet zijn om decubitus te voorkomen!!! Zo ben ik alle bedden langsgegaan als een hoofdzuster uit de jaren 70 , tè erg !

Uiteindelijk waren ze schoon en droog en RECHTOP want dat is er ook moeilijk in te krijgen. De sisters zijn fantastisch daar ligt het niet aan maar de materialen zijn er niet en dat tempo!! Er wordt gewassen met gaasjes, wattenbolletjes en een handdoek. Zuinig zijn met de was. Het materiaal is veelal oud en de jasjes passen niet. Ik heb al eens een laken gescheurd omdat het te oud was. Wat hebben wij het dan luxe in het AMC.

Ook nog een leuk akkefietje meegemaakt, ja, ik was goed op dreef vandaag . De neurochirurg, moet je nagaan , komt ,altijd in zijn burgerkleding , vier ringen om en een horloge, de patient onderzoeken. Hij is altijd boos en sjacharijnig ook volgens de sisters en schreeuwt naar ze. De sisters trekken dan hun schouder s op en laten het zo. Nou , dat vond ik een uitdaging! Ging in gesprek met de man, hij bleek niet boos op de sisters maar op de dokters okè, dat moet hij dan maar met hen uitvechten maar ,kom niet aan de sisters!

De ringen waren nog een doorn in mijn oog, commentaar hebben op anderen en wel van de ene naar de andere pat. gaan zonder handen alcohol te gebruiken ja, daar moet ik toch echt iets van zeggen. Dus verteld dat ik hier ben vanwege een project wat ook gaat over handhygiëne. Of hij ook zijn handen wast en alcohol gebruikt voordat hij naar een andere patient gaat vroeg ik hem. Met een zuur gezicht en een hoofdschudden (dat is ook typisch een beweging die je hier veel ziet) liep hij naar de handenalcohol toe. Mij keek hij niet meer aan. Zien hoe het morgen gaat.Het was Tim ook opgevallen dat hij het later weer deed. Yessss, dat is tenminste gezegd!!!!! De sisters kijken ernaar en lachen schuchter. Ja ,we hebben het gezellig hier. Come with me , we have breakfast en ik loop mee….

Als alle patiënten er netjes bijliggen gaat de (echte) hoofdzuster de afdeling na lopen en een ander legt alvast te papieren klaar voor de artsen ronde. Net als vroeger , het komt allemaal weer bij mijn naar boven. Dus als de direkteur zijn ronde , loopt is het net of het altijd zo is, hij moest eens weten Morgen een interview met de plaatselijke krant, ook dat nog! Eens kijken of ik daar iets over kan schrijven . Voor iedereen die vrij is een goed weekend!

Groet Tineke

,

sos children village

21-09-2011

Hallo allemaal, bedankt voor jullie reacties op mijn verhalen en op de foto,s.

Vandaag was het een drukke dag op de ICU . 5 Opnames achter elkaar, snake bite, sepsis(bloedvergiftiging), 2 X intoxicatie en een malaria pat. De patiënten worden binnengebracht op een brancard. De familie helpt mee het infuus vast te houden. Omdat er geen shockroom is wordt de brancard in het midden van de afdeling gezet. De familie loopt op blote voeten , dat is hier heel normaal.

De sisters zijn zeer bedreven in het installeren van de patient, infuus inbrengen, bloedprikken e.d. De dokter luistert met de stethoscoop en gaat vervolgens de administratie doen. Ik kijk verwondert toe omdat de patient toch wel erg benauwd is. Het komt allemaal goed.

Time for tea sister!

De familie geeft de papieren af en moeten tekenen voor betaling van de behandeling tenzij, zij voor de Steelplant werken dan is de verzekering geregeld. Het kan zijn dat er niet betaald kan worden dan, gaat een behandeling niet door , b.v haemodialyse i.p.v. peritoneaal dialyse.

De familie wordt de zaal naar de hal gestuurd waar zij vervolgens de hele opname periode verblijven. Spullen worden van huis gehaald en de rest van de familie blijft ook. ’s Morgen moet wij langs deze menigte en dan wordt Tim aangehouden met de vraag”dr.is pat. bed no 5 better”? Helaas geen veranderingen. Moeilijk vind ik dat .Bezoektijden zijn kort, ‘smorgens en ‘savonds even, mochten zij toch tussendoor komen dan wordt het ze zeer duidelijk gemaakt (met verheven stem en boze blik) dat het uitdrukkelijk verboden is om tussendoor te komen. Het meisje van 14 jr ligt ook nog aan de beademing en haar vader wil er graag bij. Omdat er op de kinderafdeling geen beademingsmachine is ligt zij op de volwassenen. Ik heb de dokter gevraagd waarom hier dan niet? Het moet toch vreselijk zijn als je dochter 3 stappen van je vandaan ligt en je er niet bij mag! Ik weet niet hoe maar, ik zie vader nu regelmatig binnen lopen om boekjes, lapjes en andere religieuze voorwerpen in bed te leggen. Doet me toch goed om dat te zien!

Gistermiddag na het werk zijn we naar een SOS children village geweest. In het donker en stortregen over kapotte wegen zijn we er toch gekomen met de riksja. Ook het licht op het complex was uitgevallen ( ik kijk er niet meer van op) . De direkteur gaf uitleg over de organisatie en daarna mochten we een kijkje nemen in de huizen. Over glibberige paadjes met een schijnwerper kwamen we aan in een zeer knus huisje waar, 10 kinderen wonen met 1 moeder!. Alles keurig georganiseerd en de kinderen zeer beleefd . De kinderen kwamen bij ons zitten , eerst nog wat onwennig maar al snel werden ze vrijer en wilden zij een lied voor ons zingen. 4 meisjes op een rij gingen voor ons staan en zongen een lied, erg leuk om mee temaken. Vol trots lieten zij hun kamer zien en vertelde in welke klas ze zitten en welke sport ze beoefenen. Tim is met mij mee gegaan maar voelde zich wat ongemakkelijk in eerste instantie later werd ook hij enthousiast. Volgens hem verwachtte de kinderen David Backham en Angelina Jolie te zien!

Morgen ga ik om 6 uur beginnen dan,kan ik zien hoe de verzorging gaat en misschien wat bedsite teaching geven en de scorelist invullen. Tot de volgende keer.

op de afdeling

Het is o.a. omdat de bloeddruk daalt , de pat. instabiel kan worden medicijnen nodig hebben en , de medicijnen kosten geld

Mijn module om aan de verpleegkundigen gaat over sedatie, krijgt de pat. teveel of te weinig slaapmedicatie?. Als ik zo rondkijk en de patiënten zie liggen is er niemand onrustig, wel,ligt bijna iedereen gefixeerd.Erwordt er niet tegen patiënten gesproken . Als er een interventie plaats vind ( bv) pleura punctie( vocht bij de long weghalen voor ondezoek) , bij een wakkere patient,wordt de naald er gewoon ingestoken zonder te waarschuwen. Als de dokter klaar is wordt de spuit met naald( zonder hoesje) gewoon in het teiltje onder het bed neer gesmeten . Dat teiltje , urine legen en de vloer dweilen daar is een schoonmaakster voor. Overigens Abdel( onze super cleaner) zou hier ook zeer welkom zijn, idee voor het volgende project?

Vandaag werd ik bij een comateuse patient gevraagd die hier al 1 maand ligt. Het is een uitzondering dat pat. hier zo lang liggen meestal, paar dagen tot een week. Wat kan ik doen met mijn patient? werd gevraagd. Nou heerlijk, vraag maar dan kan ik wat doen aan het bed i.p.v. les geven. Dus wisselligging, decubitus inspectie en verband verwisselen. Dan komt er een man in een wit pak ,( het is de cynthia van deze afdeling, de assistent van de verpleegkundigen). Ik mocht niets meer doen hij, nam het direkt van mij over want, het is zijn taak om de wonden te verzorgen,te scheren, wisselligging te geven en doorbewegen van de ledematen. Gepassioneerd gaat hij te werk , hijgend, kreunend en zwetend. Dat kunnen ze hier overigens ongegeneerd , hard boeren, kreunen en spugen op straat alsof er niemand om hun heen staat. Het hoofdverband van de patient is er gelukkig afgelaten want dat was echt niet meer nodig. Ziet er nu heel anders uit zonder dat groezelige verband.De man doet een drukverband om beide armen omdat hij oedeem heeft ( opgezette handen van het vocht) de armen worden vervolgens opgehangen middels een lus aan de infuuspaal. Okè zo kan het dus ook!? Ik moet zeggen , het helpt. Hij scheert de man met het enige scheermesje van de afdeling , gaat hij dat desinfecteren? Nee! Kon ik toch niet laten om te zeggen dat dat, en het dragen van ringen niet hygienisch is. Hij verstaat geen engels , begreep mij wel en lachte vriendelijk alsof hij wil zeggen “flauwekul”.Misschien hem ook bij de presentaties betrekken? Helaas verstaat geen engels, plaatjes dan?

Vandaag is ook sister Meera jarig , zij stond mij al op te wachten om eten aan te bieden ,wat zij zelf heeft gemaakt, ’s morgens om 4 uur. De verpleegkundigen beginnen om 6 uur tot 14 uur in de dagdienst.

Er is ook een meisje van 14 jaar opgenomen met een snake bite dat ,komt hier vaak voor ik geloof 60 opnames per jaar. Het is een bizar ziekte beeld. Totale verlamming van het hele lichaam wat na ongeveer 8 dagen weer hersteld. Nu, zou je denken zij gaat dit niet overleven, maar, iedereen hier heeft er alle vertrouwen in en zijn heel relaxed . Dat zijn zij sowieso. Ook als er acuut een pat. wordt opgenomen dat hij wordt hij geïnstalleerd en is het tijd voor tea. Er wordt even niet naar omgekeken. Het werk gebeurd wel, de opdrachten worden uitgevoerd maar op een rustiger tempo dan wij gewend zijn. De kennis is er bij veel verpleegkundigen echter niet alle materiaal is aanwezig om b.v. pat. te kunnen bewaken via de montitor of capno. Saturatie meten gebeurd met een los apparaatje waar de batterij regelmatig van leeg en die de arts moet vervangen.

Verder zijn er veel al pat. met resp. insuff.(longproblemen) zoals ARDS en pneumonia. Zij doen hier peritoneaal dialyse en NIV beademing( beademings vorm zonder tube). Dat laatste heeft Rashan een presentatie over gegeven.

De comascore gaat ook geheel op eigen wijze. I.p.v druk op het nagel bed wordt de pat. keihard op de borstkas geslagen, als hij dan niet reageerd is het voor hen duidelijk. Pupil controle gebeurd met een zaklamp, ach ja , zo heeft ieder zijn manier. Is dit misschien waarom de patiënten zo rustig in bed liggen zonder sedatie? Durven ze wel te bewegen? Nog maar eens een les over geven.

Kom ik ga weer eens een kijkje nemen op de afdeling zien of er weer pat. zijn opgenomen.

Er is niemand opgenomen wel, moet ik mij omkleden van de zuster en meekomen naar de conference hall. Er gaat een management direktor met pensioen. Ik wil met de sisters mee naar binnen , wat gebeurd de direkteur staat bij de deur, de sisters moeten wachten en ik mag naar binnen, vooraan in de zaal, Tim zat er al.

Tijdens het praatje van de direkteur worden wij ook genoemd, dr. Tim uit Oxfort en sister Tine from Amsterdam. Een onverwacht moment zoals dit hier zo vaak gebeurd . Het is niet allemaal op te schrijven wat mij hier overkomt. Heel erg leuk.

Groet Tineke

verhaal bij de foto's

Hallo allemaal leuk dat jullie mij volgen en de reacties erop , super!

Bij de foto's hoort natuurlijk een verhaal. De mannen op de foto zijn Presant en zijn vader . Presant is degene die zorgt voor vervoer en dat we de omgeving veilig kunnen verkennnen. Wij zijn bij hem thuis uitgenodigd om te komen luchen en daarna tempels te bezoeken en nog wat andere dingen.

Hij woont in een kleine woning wat inhoud dat de tafel werd gedekt op zijn 2 persoons bed. Wij moesten tegen de muur aan zitten ( op een stoel) tot dat het eten kwam. Het eten werd geserveerd door zijn vrouw, moeder en broer. Wij konden aanschuiven. elke keer werd ons bord weer gevuld!

Heerlijk eten. Daarna met de riksja naar de rivier , vlak bij de rivier op de weg een hoop lawaai,muziek en zingende en springende mannen. Bleek dat er een 'god'de god van de industrie verbrand werd en de rivier in werd gelegd. Heel spectaculair allemaal.

Onderweg veel armoede gezien. Spelende kinderen in de modder maar o zo gelukkig . Wij zijn nog bij een boerderij geweest met heel veel koeien want ik heb het steeds maar over die los lopende koeien waar iedereen voor aan de kant gaat en ze poepen en piesen op straat . Er waren daar kinderen waar ik natuurlijk een foto van wilde hebben. Ze vonden het prachtig om zichzelf terug te zien op de foto's en wilden meer en meer . Een lol dat ze hadden. Enig!

Dan nog even naar de Hanuman tempel maar daar viel de stroom uit en we konden niet langer blijven want we moesten dr.Tim ophalen , de dokter waar ik 14 dagen mee ga samenwerken.

Wij verder met de riksja door de drukte en het was inmiddels al avond, naar het station. Nou ik kan je zeggen dat is weer een hele belevenis, mensen liggen op de grond, spugen op de grond en er wordt veel geschreeuwd. Ik mocht van Rashan heel even maar kijken wat er allemaal op de rails lag want dat was shocking.Uitwerpselen van mensen , o, daar komt die lucht vandaan!!

Vandaag gewerkt met Tim en Rashan is weer terug naar London. Leuke dag gehad met de sisters en Tim nog wat onwennig heeft toch een presentatie gegeven.

Vanvond uit eten geweest en over de markt gelopen met hem .Terug met de riksja. Niet ons eigen riksja maar we hebben er een aangehouden. Hij wist de weg niet en we kwamen letterlijk in het bos terecht, scary. Onderweg dreef hij de prijs op , dat hebben maar even toegeven, maar een maal aangekomen wilde hij het 3 dubbele hebben. Now way! Samen een portje genomen op de goede afloop. Zo leer je elkaar wel goed kennen op zo'n eerste dag!

Tot de volgende keer dan zal ik ook eens over het werk praten want dat gebeurd ook nog tussen door. Te tijd is te kort!

nogmaals proberen

hallo allemaal, na vele pogingen lijkt het dan toch gelukt om jullie te bereiken.

Ik ben dus aangekomen in INdia na een lange reis maar ik moet zeggen tot nu is het de moeite wel waard. De chaos op straat is alleen al bijzonder. De scooters , riksja's e.d. gaan wel uit de weg voor koeien, geiten , zwerfhonden en varkens! maar niet voor elkaar. Enorm veel getoeter en stank van uitlaat gassen.

in het ziekenhuis ben ik inmiddels ook meer gewend want ja je komt daar toch als vreemde aanzetten en dan zo'n grote vrouw temidden van de toch wat kleiner zusters , wennen. Elke dag om 8 uur gaan wij ,Rashan en ik naar het ziekenhuis. Eerst werk ik mee en om 12 uur is het de bedoeling om les te geven. Gaat aardig , de belangstelling is er wel, de aandacht wordt nog wel een afgeleid door de omgeving.

Elke dag worden we opgehaald door onze eigen riksja driver en s middags staat hij er weer om ons naar een restaurant te brengen die preshant voor ons uit zoekt.

Er is nog zo veel meer te vertellen want ik loop natuurlijk , inmiddels al weer een week, achter.

Volgende keer meer want ik ga nu weer naar het werk, de motor van de riksja draait al.

groet Tineken alias sister Tine